hoe verdelen we de erfenis eerlijk tussen broers en zussen

Erfgenamen bepalen samen de verdeling, met de wet als achtervang

Erfgenamen verdelen een nalatenschap in principe zelf, in onderling overleg. De wet schrijft niet voor dat broers en zussen precies gelijke spullen of bedragen moeten krijgen; wel bepaalt de wet wie erfgenaam is en welk deel iedereen erft, als er geen testament is. Zijn er wel spanningen of komt er geen overeenstemming, dan biedt Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek regels voor hoe de verdeling alsnog tot stand komt, eventueel met hulp van een notaris of de kantonrechter.

In de praktijk begint de verdeling met een overzicht: wat behoort tot de nalatenschap, welke schulden zijn er, en wie zijn de erfgenamen. Vaak wordt eerst besproken of de nalatenschap zuiver aanvaard wordt, beneficiair aanvaard wordt, of verworpen wordt; dat is een keuze die de notaris kan toelichten, omdat de gevolgen niet zomaar terug te draaien zijn. Daarna volgt de eigenlijke verdeling: wie krijgt welk deel van het geld, de spullen of het huis. Erfgenamen kunnen dit in onderling overleg vastleggen in een verdelingsovereenkomst. Praktische vragen, zoals wat er gebeurt met abonnementen en contracten van de overledene, staan vaak los van de verdeling zelf, maar spelen wel mee in het totaalbeeld van de nalatenschap. Ook is het voor sommige families praktisch om iemand anders mee te laten kijken in wat er geregeld moet worden, zodat niet één persoon alles alleen hoeft te overzien.

Waar dit in Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek staat

Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek regelt het erfrecht: wie erft, in welke verhouding, en hoe een nalatenschap verdeeld en afgewikkeld wordt als erfgenamen er onderling niet uitkomen. Daarnaast is de Successiewet 1956 van belang zodra er erfbelasting gemoeid is met wat iemand erft; de verdeling van de nalatenschap en de aangifte erfbelasting zijn twee aparte stappen, met eigen termijnen en eigen regels.