medeerfgenaam woont in het buitenland hoe regel ik de erfenis

Een erfgenaam in het buitenland verandert de procedure, niet de rechten

Een medeerfgenaam die in het buitenland woont, heeft precies dezelfde rechten en plichten als een erfgenaam die in Nederland woont. Het Nederlandse erfrecht uit Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek maakt geen onderscheid naar woonplaats. Wat wel verandert, is de praktijk: post duurt langer, een handtekening moet soms extra worden bevestigd (gelegaliseerd), en overleg gaat vaak via e-mail of telefoon in plaats van aan de keukentafel. Voor de verdeling van de erfenis moet iedere erfgenaam meedoen, ook degene die ver weg woont. Dat betekent dat stukken opgestuurd moeten worden, ondertekend moeten worden en weer terug moeten komen, wat de hele afwikkeling kan vertragen.

Belangrijk is dat elke erfgenaam zelf moet beslissen hoe hij de erfenis aanvaardt: gewoon, onder voorwaarden, of helemaal niet. Dat geldt ook voor de erfgenaam in het buitenland, en die keuze kan alleen die persoon zelf maken. Meer over die keuze staat bij wat beneficiair aanvaarden betekent en wanneer dat verstandig is, en over de andere kant van die keuze bij een erfenis weigeren en wat daarna gebeurt. Voor de erfbelasting maakt het ook niet uit waar een erfgenaam woont: de Successiewet 1956 geldt voor de hele nalatenschap van een overledene die in Nederland woonde, dus ook voor het deel dat naar het buitenland gaat. Wie meerdere mensen bij de afwikkeling moet betrekken, vindt een overzicht van hoe dat werkt bij hoe je onderling verdeelt wie wat regelt.

Waarom woonplaats geen verschil maakt in het erfrecht

Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek regelt wie erfgenaam is en welke rechten daarbij horen, zonder eis over de woonplaats van de erfgenaam. De Successiewet 1956 knoopt de belastingplicht aan de woonplaats van de overledene, niet aan die van de erfgenaam, waardoor een erfgenaam in het buitenland gewoon erfbelasting kan zijn verschuldigd over zijn erfdeel. De registratie van het overlijden zelf gebeurt bij de gemeente waar de overledene stond ingeschreven, geregeld in artikel 2.7 van de Wet basisregistratie personen, en die registratie is voor alle erfgenamen samen relevant, ongeacht waar zij wonen.