mijn vader is overleden in het buitenland wat moet ik regelen

Overlijden in het buitenland betekent extra registratie

Als uw vader in het buitenland is overleden, moet dat overlijden eerst daar worden vastgelegd. De plaatselijke autoriteiten maken een overlijdensakte op, volgens de regels van dat land. Die akte heeft u straks in Nederland nodig, bijvoorbeeld voor de bank, een pensioenfonds of de notaris. Vaak is een legalisatie of een apostille nodig: een stempel of verklaring waarmee de buitenlandse akte in Nederland als geldig wordt erkend. Welke van de twee nodig is, hangt af van het land waar uw vader overleed.

Stond uw vader ingeschreven in een Nederlandse gemeente, dan moet die gemeente het overlijden ook weten, zodat de basisregistratie personen wordt bijgewerkt. Meestal gebeurt dit vanzelf als de buitenlandse akte bij de Nederlandse ambassade of het consulaat wordt gemeld, die de melding doorgeven. Daarna gaat de erfenis net zo verder als bij een overlijden in Nederland: er is een nalatenschap, en u kunt die aanvaarden of weigeren. Hoe dat werkt, leest u bij wat beneficiair aanvaarden betekent en wanneer dat verstandig is en bij de mogelijkheid om een erfenis te weigeren. Ook de erfbelasting loopt door: de aangifte daarvoor moet binnen acht maanden na het overlijden bij de Belastingdienst zijn. Was uw vader getrouwd of had hij een pensioen opgebouwd, dan is het goed om ook te kijken naar het aanvragen van nabestaandenpensioen.

Waar de registratieplicht vandaan komt

Artikel 2.7 van de Wet basisregistratie personen bepaalt dat een overlijden in de basisregistratie moet worden opgenomen, ook als dat overlijden in het buitenland plaatsvond en is vastgelegd via een Nederlandse vertegenwoordiging in het buitenland. Het erfrecht uit Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek en de termijn voor de erfbelasting uit de Successiewet 1956 gelden verder op dezelfde manier als bij een overlijden in Nederland: de plaats van overlijden verandert niets aan wie erft of aan de termijn van acht maanden voor de aangifte.